نمی دونم که کی عمرم تموم میشه،نمیدونم وقتی میخوام با این دنیای مادی خداحافظی کنم کی بالا سرمه،نمیدونم وقت مردنم به تو رسیدم یا نه ، ولی تو رو خدا نزار با حسرت بی تو بودن از این دنیا برم،بذار حداقل دلم خوش باشه به عشقت .به خدا همه و همه آرزوم این بود که قبل از رفتنم به چشمات نگاه کنم و بگم دوست دارم و حال که میخوای کمترین چیز رو از من دریغ کنی پس بزار دلم به این خوش باشه که در حسرت عشقت مردم،اگه بشه گفت دلخوشی،ولی من به حسرتشم قانع هستم...

تو اگه بخوای فقط با یک نگاه من برات خورشیدو آتیش می زنم یه روزی دلم اگه تو رو نخواد من اونو از توی سینه می کنم تو رو به خود خدا به تموم این شبا تو رو جون رازقی به نماز عاشقی قسمت می دم قسمت می دم از عشقم نگذری

 چند تا دوسم داري ؟ همیشه وقتی یکی ازم می پرسید چند تا دوسم داری یه عدد بزرگ میگفتم... ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری گفتم : یکی !!! میدونی چرا ؟چون قوی ترین و بزرگترین عددیه که میشناسم ... دقت کردی که قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا همیشه یکین ؟ ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ... خدا یکیه ... مادر یکیه ... پدر یکیه ... تو هم یکی هستی ... وسعت عشق من به تو هم یکیه ... پس اینو بدون از الان و تا همیشه : یکی دوستت دارم

زیبایی عشق به سکوته نه فریاد

زیبایی عشق به تحمل نه خُرد شدن و فرو ریختن

عشق خیالیه که اگه به واقعیت برسه

دیگه طعم شیرینشو از دست میده

عشق یه کویره که عاشق تشنه با رویای سراب معشوق قدم به جلو میزاره

عشق سخن گفتن با نگاه عشق امید به رسیدن ترس از نرسیدن

نمی دانم چه می خواهم خدايا

 به دنبال چه می گردم شب و روز

 چه می جويد نگاه خسته من

چرا افسرده است اين قلب پر سوز

 زجمع آشنايان می گريزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

 نگاهم غوطه ور در تيرگی ها

 به بيمار دل خود می دهم گوش

گريزانم از اين مردم که با من

 به ظاهر همدم و يکرنگ هستند

 ولی در باطن از فرط حقارت

 به دامانم دو صد پيرايه بستند

نمی دانم چه می خواهم بگویم

 زبانم در دهان باز بسته ست

 در تنگ قفس باز است و افسوس

 که بال مرغ آوازم شکسته ست

نمی دانم چه می خواهم بگویم

 غمی در استخوانم می گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم گه می نوازد

 گهی در خاطرم می جوشد این وهم

ز رنگ آمیزی غمهای انبوه

که در رگهام جای خون روان است

 سیه داروی زهرآگین اندوه

فغانی گرم وخون آلود و پردرد

 فرو می پیچیدم در سینه تنگ

 دوستت دارم...

 يک نفر يک جايی تمام رويايش لبخند توست و زمانی که به تو فکر می کند احساس می کند که زندگی واقعا با ارزشه. پس هرگاه احساس تنهايی کردی اين حقيقت را به خاطر داشته باش که يک نفر يک جايی...

وقتیکه عاشق چشمات شدم تازه فهمیدم که زیبایی چیست وقتیکه تو رو در قلب کوچکم جای دادم تازه صدای ضربان قلبم را شنیدم وقتیکه دست در دستان تو نهادم تازه معنای گرمی را درک کردم لحظه ها و ثانیه هایی را که با تو سپری می کنم بیشتر پی به معنای زندگی می برم هنگامیکه به یاد تو هستم می فهمم که ارامش چیست و هرگاه به جدایی می اندیشم کنار خود سایه مرگ را می بینم.

زندگي گل سرخئ است که گلبرگهايش خيالي وخارهايش واقعي است.

به جاي دسته گلي که فردا در قبرم نثار مي کني امروز با شاخه گلي کوچک يادم کن.

به جاي سيل اشکي که فردا بر مزارم مي ريزي امروز با تبسمي شادم کن.

به جاي متن هاي تسليت که فردا برايم مي نويسي امروز با يک پيغام کوچک خوشحالم کن

من امروز به تو نياز دارم نه فردا

يه چشم هميشه بايد توش اشک باشه وگرنه می سوزه...

 يه دل هميشه بايد توش غم باشه وگرنه می شکنه...

 يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه وگرنه اسير ميشه...

 يه قناری بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه....

 يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه...

 يه دفتر نقاشی بايد خط خطی باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقی نداره...

 يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سر در گمه...

 يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد میشه...

 يه چشم اشک آلود..يه دل غم آلود..يه کبوتر عاشق.. يه قناری خوش اواز ..يه لب خندون..يه جاده بی انتها.. يه دفتر نقاشی...يه قلب پاک و...

کاش می شد عشق را تفسیر کرد

در تمام خانه ها تکثیر کرد

کاش می شد با شقایق های باغ

خواب هر پروانه را تعبیر کرد

کاش می شد در میان دشت و کوه

کلبه های خانه را تعبیر کرد

کاش می شد رفت تا دیدار دوست

لحظه های عشق را تقریر کرد

ای که گفتی عشق را درمان به هجران می کند

                                           کاش می گفتی هجران را چه درمان می کند

ز غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد

عجب از محبت من که در او اثر ندارد

                                                         غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد

                                                         دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

نگاهم تو چشات گم شد ولی باور نمی کردی

 جنونم حرف مردم شد تو اما بر نمی گردی

حریر روشن مهتاب حجاب تار گیسوته

فقط رنگین کمان گاهی شبیه طاق ابروته

نگاهم کن پریشونم میان خواب وبیداری

بدون تو نمی مانم تو این دنیای تکراری

بیمار خنده های توام

                              بیشتر بخند

                                             خورشید آرزوی من

                                                                      گرم تر بتاب

سلام به دوستان گلم. امیدوارم با ایجاد این وبلاگ بتونم نظر همه شما را جلب کنم.