قو را ﺑﻨﮕﺮ. آرام است و در خود غرق است. ببينيد حتي در آبي كه جاﻳﮕاه ﻫﻤﻴﺷﮕﯽ اوست فرو نمي رود با آن يكي نمي شود , بلكه فقط در سطح آن قرار مي ﮔيرد.

-         راست مي ﮔويي . ﭼرا ﭼنين است؟

-         به زيبايي خود دلخوش است , در روياهاي خود غرق است . براي او دنياي وسيع رويا جاي نياز به عواطف را ﮔرفته است .

-         آيا رضايت رويا جاي ﺗﭙﺶ هاي هيجاني عشق را مي ﮔيرد؟

-         فكر نمي كنم بتوان ﭼيزي را جاينشين عشق نمود.

-         ﭘس ﭼرا او به دنياي رويايي خود ﭘناه برده؟

-         ﭼون جاي امني ست , خطري تهديدش نمي كند . نه بي وفايي , نه دﻟﺷﻜﺴﺗﮕﯽ , نه مرﮒ يا دلسردي . او به دلخواه خود عشق مي آفريند و همان جوري ادامه مي دهد كه دلخواه اوست.

-         زندﮔيش دﻟﭙﺬير نيست؟

-         نه , اما قو اين را درك نمي كند . او دنياي دﻳﮕري نمي شناسد.

-         ﭘس نمي توان نزديكش شد.

-         بله. اين سردي و دوري حصار اوست , حصاري از جنس بلور كه بسياري نام وقار يا معصوميت به آن مي دهند. اما وقار و معصوميت وقتي معنا دارد كه ﻧﮕﻪ دارندهْ ﺗﭙشي از دل و جهشي از عشق باشد .

-         حال كه دقت مي كنم , حرفت را در مي يابم. قو نه به خورشيد ﭼشم مي دوزد , نه به دنبال ماه مي ﮔردد , نه ستاره را مي بيند و نه دنبال  ﭘروانه مي كند...

قاصدک
قاصدک غم دارم غم آوارگي و دربدري غم تنهائي و خونين جگري
قاصدک واي به من همه از خويش مرا مي رانندهمه ديوانه و ديوانه
 ترم مي خوانند   مادر من غمهاست   مهد و گهواره ي من ماتم هاست    قاصدک دريابم  روح من عصيان زده و طوفانيست آسمان نگهم بارانيست 
 قاصدک غم دارم  غم به اندازه سنگيني عالم دارم  قاصدک غم دارم 
غم من صحراهاست  افق تيره ي او نا پيداست  قاصدک ديگر از اين پس
منم و تنهائي وبه تنهاي خود در هوس عيسايي  وبه عيسايي خود منتظر
 معجزه اي غوغايي. 
 قاصدک زشتم من زشت چون چهره ي سنگ خارا زشت مانند زات دنيا
قاصدک حال گريزش دارم  مي گريزم به جهاني که در آن پستي نيست
پستي و مستي و بدمستي نيست مي گريزم به جهاني که مرا نا پيداست
شايد آن نيز فقط يک روياست.  

بدون تو اين زندگي را نميخواهم ، بعد از تو عاشقي را بي معنا مي دانم!
گفته بودم كه تو اولين و آخريني ، اي سرآغازم من پايان را نميخواهم!
مي داني كه چقدر دوستت دارم؟ بدان و باور داشته باش كه يك دنيا دوستت دارم!
اين حرفهايم شعار نيست ، دل مي گويد و من نيز حرف دلم را مينويسم!
بدون تو اين دنيا را نميخواهم اي دنياي من!
حالا كه آمدي و مرا عاشق خودت كردي ، رهايم نكن!
حالا كه اين قلب مرا از عشقت شعله ور كردي ، آب سرد بر روي آن نريز و مرا
نااميد به فرداهايم نكن!
بدون تو اين زندگي را نميخواهم ، باور داشته باش كه جز تو كسي را نميخواهم!
تو را ميخواهم و آن دستان مهربانت ، در كنار تو بودن را ميخواهم و نگاه به آن چشمان زيبايت ، جدايي و نفرت را نميخواهم!
بدون تو شوقي براي نفس كشيدن ندارم ، تو همنفس مني ، بي تو حسي براي تنها نفس كشيدن ندارم!
ستاره هاي آسمان شاهد دو چشم خيسم هستند ، دو چشمي كه از دلتنگي تو لحظه به لحظه خيس است ! بدون تو ستاره هاي آسمان بايد به عزاي چشمانم بنشينند!
بدون تو زيبايي هاي اين دنيا را نميخواهم ، دريا و نم نم باران را نميخواهم !
دريا را ميخواهم آن لحظه كه تو در كنارم باشي و دستت درون دستهايم باشد!
باران را آن لحظه ميخواهم كه هر دو با هم خيس خيس بدون هيچ چتر و سرپناهي زير آن قدم بزنيم! بدون تو اين زندگي را نميخواهم ، باورش سخت است اما ..........
من تنها تو را ميخواهم.

من و درگير خودت کن تا جهانم زيرو رو شه

 تا سکوت هر شب من با هجومت روبرو شه

 بي هوا بدون مقصد سمت طوفان تو ميرم

 من و درگير خودت کن تا که آرامش بگيرم

 با خيال تو هنوزم مثل هر روز و هميشه

 هر شب حافظه من پر تصوير تو ميشه

 با من غريبگي نکن با من که درگير توام

 چشمات و از من بر ندار من مات تصوير توام

 تو همين جايي هميشه با تو شب شکل يه روياست

 آخرين نقطه دنيا تو جهان من همين جاست

 تو همين جايي و هر روز من به تنهايي دچارم

 من و نزديک خودم کن تا تو رو ياد بيارم

تقدیم به قلب ساده و مهربونت 

دوست دارم گل من

این بار هم تو را می یابم
در هیاهوی یک التهاب ناب که صداقت را معنا می کند
تورا اغاز میکنم
به روی سطر های سپید
تا برگهای دفتر زندگیم ارام ارام از روح ترانه هایت لبریز شوند
باز میگردم به اغاز
به ابتدای نگاهای تو
به اوج احساسهای بی نشان
دوست داشتن تو رمزی برای رهایی از تکرار است
رسیدن به اوج جاودانگی است....

عالم جان بي حسين بن علي جانان ندارد هر که بر او دل نبندد دل نه بلکه جان ندارد شور بي آواز عاشورايي او پايان ندارد درد بي درمان دل جز عشق او درمان ندارد اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْن وَعَلى عَلِىِّ بْن الْحُسَیْنِ وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَیْن وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَیْن